Онлайн книга «Запретная роль»
|
— Да. бабуль. Это моя Катюша! Мама тебе небось рассказывала… — Ды казала штось… Ды я не зразумела… Праходзь, Машуня, скідывайця адзежу. Зараз чайнік паставім, чай закіпяцім… A дзі-цё спіць? Нясі яе ў тую хату, хай паспіць яшчэ… Вы поездам, ці як прыехалі? Mo хто прывёз? Калі б я ведала, у печы запаліла да блінцоў бы вам напякла… Ну зараз-зараз, чаго-небудзь сабяром на снеданне! Ой, мая ж ты ўнучка, як жа добра, што ты прыехала… Маша прошла в соседнюю комнату и, уложив дочку на кровать, быстро сняла с неё комбинезон, а потом ползунки. Подгузник был тяжёлым, и нужно было сменить его. Катюша, проснувшись, захныкала. Но девушка быстро справилась с её утренним туалетом, уложила дочку под одеяло и, прихватив бутылочку и молочную смесь, вышла на кухню приготовить ей завтрак. Бабушка как раз поставила чайник и теперь, достав со столика миску и муку, в самом деле собралась замесить тесто для блинчиков. — Я скора, Машуня, — сказала старушка, устраиваясь у столика, напротив печи. — Там у меня сала з мясам ёсць, Манька давала, зараз шкварак нажарым, да яйцо туды уваб’ем… А к абе-ду тады барщу зварым у грубцы. У меня грыбы сушоные ёсць… У гэтым годзе шмат было грыбоў. Я сама разоў колькі выбіралась за агароды… Ды Манька прыносіла карзіну… Я ўсё пасушыла. I матка твая прыязжала колькі разоў… Улетку па ягады хадзі-лі, па восені ў грыбы. Былі тут з няделю. Прыбралі мне тут усё к зіме, вокны паставілі, грубы пабялілі, дровы парезалі, пакалолі і склалі… Я во нашу потрохі ў сенцы, баюсь, як бы зімой, калі задуе да замяце, не застацца без дроў. Матка ў Мінск меня на зіму звала… Кажа, Машуні няма, пакой свабодны, паехалі, баба, зіма-ваць ў цяпло. I Манька звала… Да толькі я нікуды не хачу. Хачу тут памерці, да каб яшчэ на сваіх нагах… — Бабуль, а кто ещё приезжал этим летом? Девчонки тети Наташи были? — спросила Лигорская, засыпая в бутылочку сухую смесь и разбавляя её горячей водой. — Да не, мая ўнучачка. Надзька прыязжала, дзеўкі яе былі. У ягады прыязжалі, а больш нікога. Манькіны ўнучкі ўлетку былі, да мяне прыходзілі, вады з калодзежа насілі, а так больш нікога. Андрэйка іх ў Маскву паехаў на зарабаткі, рэдка бывае. Я яго з таго года і не бачыла. Дома, у горадзе мо і бывае калі, а сюды не прыязжае. Неяк зусім ціха гэтым летам тут было… За год шмат памерла ÿ вёсцы… Сусед мой аўдавеў… Памерла баба Сцёпа. Па вясне яшчэ. А на пахараны толька дачка, што тут недалёка жыве, прязжала, да і з ёй, кажуць, ён паругаўся пасля памінак… — И внуков не было? — спросила Маша, имея в виду, конечно, Сашку Хоменка. — Куды там унукі, дзеці не прыехалі… I падруга мая, баба Таня памерла. Во, цераз няделю будзе сорак дзён. Пражыла пачці сто гадоў. Цяпер во ніхто і не заходзе і пагаварыць няма з кім. Ад-мірае дзярэўня… Во, яшчэ год назад і магазін быў і аўтобус тры разы ў няделю хадіў, а зараз магазін закрылі, аўталаўка ходзіць цераз день. Во, у гэтым годзе яшчэ ўвесь агарод сеялі, а ўвесну палавіну кінем… Хай трава расце, Манька будзе на сена касіць скаціне. Няма ўжо сіл, Машуня, даглядаць той агарод. I Вера кажа, кідай, баба, мы сабе ў горадзе купім, без бульбы не заста-номся… — Правильно она говорит, конечно… Бабуль, ну а Васька Кулик был на похоронах бабы Тани? — Да не, Машуня, не было я го… А мо і быў, ды я не бачыла… |